Proszę wstać, Sąd idzie!
Strony rozprawy przed Sądem Jej Królewskiej Mości,
proszone są o zajęcie miejsc. Boże chroń królową.
Tłumaczenie: Reick (reick@wp.pl) Korekta: FILioza
.:: ŚWIADEK OSKARŻENIA ::.
Co za piękny dzień. Miałam nadzieję na promyk słońca w dniu pana powrotu do domu.
Warto zaznać trochę mgły, aby docenić słońce. Czy jest przeciąg?
- Czy mam zamknąć okno? - Proszę zamknąć usta. Mówi pani za dużo.
Gdybym wiedział ile pani gada, nigdy bym się nie wybudził ze śpiączki.
- To paskudztwo waży tonę. - Spokojnie.
Leżeliśmy plackiem 2 miesiące. Lepiej bądźmy ostrożni.
Życie członka palestry musi być wspaniałe!
Wy prawnicy jesteście szczęściarzami.
Omal nie wyszłam za prawnika.
Pielęgnowałam go, kiedy miał operowany wyrostek robaczkowy.
Zaręczyliśmy się, kiedy tylko mógł siadać.
Potem dostał zapalenie otrzewnej i odszedł.
On na pewno był szczęściarzem.
Malutkie kroczki, tak. Proszę pamiętać, że mieliśmy ataczek serduszka.
Proszę się zamknąć!
Williams, moja laska.
Idzie!
Dzień dobry. Dziękuję bardzo. Wracamy do pracy.
Sir Wilfrid, jeżeli pan pozwoli przeczytam wiersz ułożony na pana powitanie.
Wzruszające. Może go pani recytować po pracy, w swoim wolnym czasie.
A teraz z powrotem do roboty. Co z panią?
Nic, jestem po prostu szczęśliwa, że jest pan znowu taki jak dawniej.
Jeszcze trochę wylewności, a wracam do szpitala!
Nie przyjmą go. Nie został wypisany,
został wyrzucony za zachowanie nie przystające choremu na serce.
Proszę je włożyć do wody, paplo! Wejdź, Carter.
Popatrz na ten pokój. Jest brzydki, stary i zatęchły.
Nie wiedziałem, że kiedyś będę za czymś tak tęsknił.
- Za tobą też się stęskniłem, stary rarogu. - O, dziękuję panu bardzo.
Nie jestem człowiekiem religijnym, ale kiedy pana wynosili poszedłem zapalić świecę.
- O, dziękuję ci, Carter. - Właściwe zapaliłem ją w swojej intencji.
Jeśli cokolwiek stanie się panu, co stanie się ze mną po 37 latach?
37 lat! Czy to trwa już tak długo?
Tak, proszę pana. Mamy teraz rok 1937, a to było w 1915.
Sprawa morderstwa pastora Busha.
Aptekarz oskarżony o dodanie cyjanku do pasty do zębów swego wuja.
Mój pierwszy proces o morderstwo. Byłem bardziej przerażony od oskarżonego.
Za pierwszym razem, gdy chciałem wnieść sprzeciw, spadła mi peruka.
- Gdzie moja peruka? - Tutaj.
- Strzegłem jej jak oka w głowie. - Mam nadzieję, że wciąż pasuje.
Schudłem 30 funtów w tym cholernym szpitalu.
Jednak sądzę, że moja głowa nie zmniejszyła się.
A to co?
- Włożyliśmy ją w naftalinę. - Naftalinę? Czy mam już nie praktykować?
Ależ tak. Klienci pchają się drzwiami i oknami.
- Mam dla pana kilka interesujących spraw. - A, to dobrze.
Sprawa rozwodowa, apelacja w sprawie podatkowej i ważna sprawa o odszkodowanie.
- Proste sprawy za świetne pieniądze. - Nie, Carter.
Bardzo mi przykro, ale nie wolno panu zajmować się sprawami karnymi. Pańscy lekarze...
Lekarze! Pozbawili mnie alkoholu, tytoniu i towarzystwa kobiet.
Gdyby tylko pozwolili mi zrobić coś sensownego!
Przykro mi, proszę pana.
Mogliście załatwić większe pudło z naftaliną i zapakować tam mnie.
- 2:30, sir Wilfrid. Czas na małą drzemkę! - Wynocha!
Do łóżeczka. Pójdziemy teraz na górę, rozbierzemy się i położymy.
- My? Co za obrzydliwa perspektywa. - Proszę na górę.
Wie pani o tym, że kiedy leżałem,
poważnie rozważałem uduszenie pani jednym z pani gumowych wężyków?
Przyznałbym się potem do zbrodni i najął na własnego obrońcę.
Wysoki Sądzie, panowie przysięgli, przyznaję się do zabójstwa w obronie koniecznej.
Przez cztery miesiące, ten rzekomy anioł miłosierdzia, nakłuwał, opukiwał,
szpikował pigułkami i plądrował moje bezbronne ciało,
torturując przy tym mój umysł nieprzerwanym potokiem dziecinnego bełkotu.
A teraz pójdzie pan, jak grzeczny chłopiec, ze mną.
Proszę zabrać ręce albo walnę panią moją laską.
- Nie zrobi pan tego. Pańskie cygara mogłyby się połamać. - Jakie cygara?
- Te, które przemyca pan w swojej lasce. - Lasce?
Może pani pójść za to do więzienia. Nie miała pani nakazu rewizji.
W szpitalu wciąż chował cygara i brandy, gdzie tylko się dało.
Nazywaliśmy go liskiem Wilfridem.
- Konfiskuję je. - Mogę dostać chociaż jedno?
Nie. Na górę.
Kilka sztachów po posiłku? Proszę.
Zrobię to. Pewnej ciemnej nocy, kiedy odwróci się plecami, wezmę jej termometr
i wepchnę jej pod łopatkę. Na miły bóg, zrobię to.
O nie, proszę pana. Nie wolno panu wchodzić. Zamontowaliśmy coś dla pana. To winda.
Robi mi się niedobrze, kiedy widzę jak chcecie za mnie zrobić bezbronnego inwalidę.
Wspaniały pomysł. Wypróbujemy ją?
Precz, ja ją wypróbuję. To moja winda, ponieważ to był mój atak serca.
Proszę bardzo. Ten guzik na górę, a ten na dół.
Carter, ostrzegam cię. Jeżeli to ustrojstwo spadnie,
jeśli wypadnę przez poręcz...
Dziwne, najlepszy lot od lat.
- Hopla! - Jeszcze raz, żeby wyczuć przyciski.
Dzień dobry. Chcielibyśmy zobaczyć się z sir Wilfridem.
Nie byliśmy umówieni, ale to pilne.
Jeżeli to sprawa sądowa, to przykro mi, ale mamy pełno pracy.
Sir Wilfrid nie może przyjąć nic nowego.
Jestem pewny, że będzie nią zainteresowany.
Poważna sprawa kryminalna.
Absolutnie wykluczone, panie Mayhew. Sir Wilfrid jest wciąż rekonwalescentem.
Nie może przyjąć nic, co by było zbyt ekscytujące.
Przepisali mi dietę z procesów cywilnych. Witam, Mayhew.
Witam. Słyszę niepokojące wieści o twym zdrowiu.
To smutne. Lepiej znajdź sobie kogoś ze zdrowszymi tętnicami.
Mógłbyś nam poświęcić kilka minut. To pan Leonard Vole.
- Obawiam się, że jest w paskudnej sytuacji. - Jak się pan miewa, panie Vole?
Cóż, według pana Mayhew niedobrze.
Sir Wilfrid! Sir Wilfrid!
- Znów się pan wałęsa! - Oj, zamknij się!
Przepraszam, Mayhew. Spróbuj jeszcze, kiedy będziesz miał coś spokojniejszego.
Na przykład listonosza ugryzionego przez psa.
Chciałbym, abyś nam pomógł, ale rozumiem cię. Uważaj na siebie.
Mayhew! Mayhew!
O, nie. Sir Wilfrid, proszę.
Nie martw się, nie wezmę sprawy, ale stary przyjaciel potrzebuje pomocy.
Z pewnością będę mógł udzielić mu jakiejś rady.
Proszę, daję ci 5 minut. Nie, nie, pan nie, tylko Mayhew.
Nasza drzemka! Sir Wilfrid! Nasza drzemka!
Pani pierwsza. Proszę zacząć beze mnie.
To pana wina. Nie powinien był pan pozwolić na to.
To nie moja wina. Wyraźnie powiedziałem sir Wilfridowi: żadnych spraw kryminalnych.
Jeśli to czyjaś wina, to moja.
Według mnie to głupie, ale pan Mayhew myśli, że to nagląca sprawa.
- Sądzi, że w każdej chwili mogę zostać aresztowany. - Aresztowany, za co?
Za morderstwo.
Chodzi o sprawę Emily French. Pewnie czytałeś w gazetach.
Wdowa w średnim wieku, zamożna, mieszkająca z gosposią w Hampstead.
Pan Vole był u niej tego dnia wcześniej.
Kiedy gosposia wróciła, znalazła ją martwą.
Uderzona w tył głowy i zabita.
Szereg poszlak zdaje się wskazywać na Vola.
Może gdybym podał ci więcej szczegółów, zasugerowałbyś jakąś linię obrony.
- Pewnie lepiej by mi się myślało z cygarem. - Oczywiście.
Nie był wcześniej skazany. Ma dobry charakter i wzorową służbę w czasie wojny.
- Polubisz go. - Skonfiskowali mi zapałki. Daj ogień.
Obrona będzie zależała od znalezienia alibi na wieczór, w którym popełniono morderstwo.
- Nie mam zapałek. Zaraz je zdobędę. - Boże, nie! Nie znasz panny Plimsoll.
Będzie potrzebny nam cały nasz spryt.
Młody człowieku!
Proszę wejść.
Pański prawnik i ja sądzimy, że będzie mógł pan wyjaśnić mi pewną ważną kwestię.
- Tak. Dziękuję. - Sir Wilfrid!
Pani jeszcze nie w łóżku? Na górę!
- Proszę dać mi zapałki. - Przepraszam, nigdy ich nie noszę.
- Mówiłeś, że go polubię. - Ale mam zapalniczkę.
Miałeś rację, Mayhew. Lubię go. Dziękuję.
Możecie wyobrazić sobie minę panny Plimsoll, gdyby mnie teraz zobaczyła?
Więc zróbmy wszystko, aby tak się nie stało.
Wspaniale. Cały instynkt doświadczonego kryminalisty.
- Dziękuję panu. - Proszę.
Zabił pan, czy nie zabił wdowę w średnim wieku,
z pewnością ocalił pan życie starszego adwokata.
Nie zabiłem nikogo. To absurd.
Christine, moja żona, pomyślała że mogę zostać w to wplątany i potrzebuję adwokata.
Dlatego zwróciłem się do pana Mayhew. Teraz on sądzi, że potrzebuję prawnika.
Tak więc mam teraz dwóch prawników. To dość niedorzeczne.
Jestem tylko doradcą prawnym. Sir Wilfrid jest adwokatem.
Tylko adwokat może występować w sądzie.
- Rozumiem. - Nie powinna znaleźć nawet popiołu.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Czytałem w gazecie, że panna French została znaleziona martwa z rozbitą głową.
Pisano również, że policja chce mnie przesłuchać, ponieważ byłem u niej tego wieczora.
- Oczywiście poszedłem na komisariat. - Został pan poinstruowany?
Nie bardzo wiem. Spytali mnie czy złożę zeznanie.
Powiedzieli też, że spiszą je i że mogą ich użyć przeciwko mnie. Czy to poinstruowanie?
Nic nie można już na to poradzić.
- Zdawali się być całkiem zadowoleni. - Zdawali się być zadowoleni, panie Vole.
Myśli, że złożył zeznanie i na tym koniec.
Czy to nie oczywiste, że będzie pan uważany za głównego podejrzanego?
Podejrzanego? Obawiam się, że będzie pan aresztowany.
Nic nie zrobiłem. Dlaczego miałbym zostać aresztowany?
To jest Anglia! Nie aresztuje się ani skazuje za niepopełnione zbrodnie.
Staramy się, żeby to się nie zdarzało.
Ale zdarza się, prawda?
Oczywiście, była sprawa tego gościa... Jak go zwali... Adolph Beck.
Był w więzieniu przez lata i nagle okazało się, że to inny facet.
- Był niewinny! - Niestety, ale krzywdy zostały naprawione.
Został ułaskawiony, dostał odszkodowanie i wrócił do normalnego życia.
Dla niego wszystko szczęśliwie się skończyło.
A gdyby został zabity? Jeśli by go powiesili?
Jak mógłby wrócić wtedy do normalnego życia?
Panie Vole, nie wolno panu patrzeć z tak makabrycznej perspektywy.
Po prostu kiedy opowiadacie takie rzeczy, przytłaczają mnie one jak zmora.
Spokojnie, jest pan w rękach najlepszego
i najbardziej doświadczonego adwokata w Londynie.
Wyjaśnijmy to sobie. Być może popełniłem czyn skrajnie nieetyczny.
Wziąłem pańskie cygaro, ale nie wezmę pana sprawy. Nie mogę.
Mam zakaz. Lekarze nigdy mi na to nie pozwolą. Bardzo mi przykro, młody człowieku.
Jeżeli pan chce, aby pańską sprawą zajęła się nasza kancelaria,
- poleciłbym pana Brogan-Moora. - Bardzo kompetentny człowiek.
- Popieram rekomendację pana Wilfrida. - W porządku, jeśli pan tak twierdzi.
Proszę potrzymać.
Carter?
Chciałbym się zobaczyć z Broganem-Moorem, jak tylko wróci z sądu.
Sir Wilfrid, nigdy nie widziałam takiej niesubordynacji.
Nawet jako pielęgniarka w czasie wojny.
Która to była wojna? Zapewne Krymska.
Spodoba się panu Brogan-Moore. Ma duże doświadczenie, zdobyte pod moim okiem.
Rano nie miałem prawnika i nagle mam ich trzech.
Powinienem wyjaśnić, że mam mało pieniędzy.
Nie będę w stanie opłacić wszystkich kosztów.
Znajdziemy czwartego prawnika, aby pana zaskarżyć.
Nie dostanie za wiele. Nie mam pracy od czterech miesięcy.
Czym się pan zajmuje?
Ostatnio pracowałem jako mechanik. Brygadzista wciąż się mnie czepiał.
- Wytrzymywałem jak mogłem, ale w końcu zrezygnowałem. - A wcześniej?
Pracowałem w domu towarowym, w dziale zabawek. Prezentowałem klocki dla dzieci.
Oczywiście tylko na okres świąt. Wcześniej kontrolowałem koce elektryczne.
- Koce elektryczne? - Pewnie uważa mnie pan za włóczęgę.
W pewnym sensie to prawda, ale nie jestem taki.
Służba wojskowa wyrwała mnie z domu. Mieszkałem za granicą, stacjonowałem w Niemczech.
Było tam fajnie. To tam spotkałem moją żonę.
Była aktorką i to dobrą. Jest wspaniałą żoną.
Obawiam się, że nie jestem jednak zbyt dobrym opiekunem.
Po powrocie do kraju jakoś trudno mi się teraz ustatkować.
- Gdybym tylko mógł zaprezentować mój ubijacz do jajek. - Ubijacz?
Jestem poniekąd wynalazcą. Nic wielkiego, drobiazgi dla gospodarstwa domowego.
Kieszonkowa ostrzałka do ołówków, latareczki-breloczki.
Jednak najlepszy jest mój ubijacz.
Nie tylko ubija ale również oddziela białko od żółtka.
Czy to rzeczywiście takie ważne?
Gdyby był pan gospodynią domową, doceniłby pan to.
Kłopot w tym, że potrzebuję pieniędzy na produkcję i promocję.
Po tym jak się poznaliśmy miałem nadzieję, że właśnie to zrobi pani French dla mnie.
- Jak dokładnie poznał pan panią French? - To śmieszna historia.
Było to 3 września. Pamiętam, bo moja żona miała urodziny.
Oglądałem wystawy sklepowe na Oxford Street,
myśląc o tym, co bym jej kupił, gdybym miał pieniądze.
- Rzeczywiście podoba się panu ten? - Bardzo.
- Nie myśli pan, że jest zbyt ekstrawagancki? - Ekstrawagancki?
Wcale, a wcale. Może wyzywający. Nie poleciłbym go każdej kobiecie, ale pani?
- Dlaczego nie miałaby pani przyciągać uwagi? - Tak pan myśli?
Oczywiście. Ale gdybym mógł zasugerować jeden drobiazg.
Może lekko na bakier i nieco do tyłu. O, tak. Bardziej odsłania pani twarz.
- Mój autobus. Do widzenia - Do...
Proszę kupić ten kapelusz, nalegam.
Właściwie był to śmieszny kapelusz. Śmieszna rzecz z wstążeczkami i kwiatami.
Nieustannie zadziwia mnie, że damskie kapelusze nie popychają do morderstw.
Proszę dalej.
Próbowałem tylko być miły, aby poczuła się dobrze.
Nie sądziłem, że kiedyś ją znowu zobaczę.
- Ale spotkał ją pan? - Tak, kilka tygodni później.
Znów przypadkowo. Próbowałem sprzedać mój ubijacz, ale nie szło mi nadzwyczajnie.
Pozwoli pani? Pani kapelusz.
A, to pani. Dzień dobry.
To pana wina. Sam go pan wybrał.
- Można? - Oczywiście, jeśli pani chce.
Dziękuję. Tyle zachodu z ciągłym jego zakładaniem i zdejmowaniem.
Ten gość to Jesse James. Zwabili go w zasadzkę. To zabawa bez zasad.
- Bez obaw. Wyjdzie z tego. - Tak?
- Widziałam już go. Dużo chodzę do kina. - Tak?
Nie mogę usiedzieć na miejscu, więc wychodzę.
Czasem oglądam ten sam film dwa lub trzy razy.
- Toffi? - Tak, dziękuję.
Nie wiedział pan wtedy, że pani French jest zamożna?
Nie, w ogóle. Siedzieliśmy na tanich miejscach.
Wszystko co wiedziałem, to to że była samotna. Żadnych przyjaciół.
Mieszkała ze swoim mężem za granicą, w Nigerii.
Był w służbie kolonialnej. Zmarł w '45 na atak serca.
Mayhew, proszę, nie kiedy palę. Proszę kontynuować, młody człowieku.
W końcu załatwili Jesse Jamesa,
a kiedy wyszliśmy z kina, zaprosiła mnie do domu na herbatkę.
Myślę, że to najciekawsza rzecz, jaką widziałam. Janet, chodź popatrz.
Widziałam już ubijacz, proszę pani.
Lecz ten jest szybki i oddziela żółtko.
Chodzi tu chyba o siłę odśrodkową czy coś podobnego?
To szczególna siła ciążenia, ubija także śmietanę.
Słyszałaś, Janet? Ubija też śmietanę.
Musimy to mieć. Drogie jest?
Prezent od wynalazcy, producenta i wyłącznego dystrybutora.
Będziemy go ciągle używać. Prawda, Janet?
Lepiej stąd wyjdźmy. Janet nie lubi gości w kuchni.
Trochę tu chłodno, prawda? Napalimy w kominku?
Dlaczego nie?
Uroczy pokój.
Hubert i ja zbieraliśmy te rzeczy, kiedy mieszkaliśmy w Afryce.
Hubert był moim mężem.
Ten wygląda na poczciwego chłopa.
To maska czarownika.
Nosił ją, kiedy wyrywał ząb naszemu służącemu.
Dlatego Hubert nazywał go szamanem-dentystą.
- Hubert był dowcipny. - O tak, zauważyłem.
Oto i herbatka.
- Weźmy nasze srebra i chińską porcelanę. - O, nie, proszę się nie przejmować, pani French.
- Jest w porządku. - Z cytryną czy mlekiem?
- O, nieważne. - Może wolałby pan kieliszeczek cherry?
- Bardzo chętnie. - Nie mamy.
Oj, przecież mamy butelkę, którą kupiliśmy w ostatnie święta.
Jeśli lubi pan ajerkoniak, w kuchni jest rozbite jajko z oddzielonym żółtkiem.
Proszę usiąść i nie przejmować się Janet, panie Vole. Jest po prostu Szkotką w każdym calu.
A ja myślałem, że to jeden z egzemplarzy pani zbiorów.
Wie pan co, ja też napiję się cherry.
Czuję się jakby już było Boże Narodzenie.
Potem widywałem ją raz lub dwa w tygodniu. Zawsze miała butelkę cherry pod ręką.
Rozmawialiśmy, graliśmy w kanastę, słuchaliśmy płyt,
przeważnie Gilberta i Sullivana.
To takie dziwne, kiedy wyobrazi się ją martwą, leżącą w salonie.
Zapewniam pana, że już ją zabrano. Zostawienie jej tam byłoby okrutne,
niezgodne z prawem i niehigieniczne.
Proszę opowiedzieć panu Wilfridowi o wieczorze, w którym popełniono morderstwo.
Poszedłem do niej około ósmej.
Zrobiła kanapkę, rozmawialiśmy, słuchaliśmy The Mikado.
Wyszedłem około 9:00. Poszedłem do domu. Dotarłem tam ok. 9:30.
Mogę to udowodnić. Mogę przysiąc, w sądzie, poza nim, wszędzie!
Ile pieniędzy dostał pan od pani French?
- Nic. - A na prawdę ile?
- Dlaczego miałaby mi dawać pieniądze? - Ponieważ była w panu zakochana.
To śmieszne. Lubiła mnie.
Dokarmiała mnie jak ciotka. To wszystko, przysięgam.
- Dlaczego nie powiedział jej pan, że jest żonaty? - Powiedziałem!
Ale nigdy nie zabierał pan jej ze sobą. Dlaczego?
- Ponieważ... - Ponieważ co?
Ponieważ pani French miała wrażenie, że nie za bardzo się między nami układa.
- Czy to prawda? - Nie! Kochamy się.
- W takim razie skąd to wrażenie? - Zdawała się po prostu w to wierzyć.
- Nie wyprowadził pan jej z błędu. Dlaczego? - Bałem się, że straci zainteresowanie.
Ponieważ była bogata, a pan chciał jej pieniędzy.
Tak, poniekąd.
Miałem nadzieję, że pożyczy mi kilkaset funtów na moją inwestycję.
Uczciwa propozycja handlowa, to wszystko. Czy to takie złe?
Wiedział pan, że gosposia ma wychodne?
- Tak. - Poszedł pan, ponieważ była sama?
Nie, ponieważ myślałem, że będzie samotna.
Tak, samotna. Pan i bogata, samotna wdowa sama w domu,
z gramofonem grającym The Mikado.
Może podkręcił pan głos, aby zagłuszyć krzyki.
- Kiedy odchodziłem żyła! - Kiedy Janet wróciła, była martwa.
Dom został splądrowany! Tak piszą gazety. To musiał być włamywacz.
Nie zrobiłem tego. Nie ważne jak źle sprawy wyglądają, nie zrobiłem tego!
Musi mi pan uwierzyć. Wierzy mi pan, prawda?
Teraz tak, ale nie byłem pewny.
Dlatego poddałem pańskie oczy i moje naczynia wieńcowe tej ciężkiej próbie.
- Przepraszam. - W porządku.
Więc sprawy nie wyglądają źle, panie Vole, wyglądają strasznie.
- Najwyraźniej nie ma pan żadnego alibi. - Mam. Wyszedłem od pani French o 9:00.
- Jechał pan autobusem czy metrem? - Szedłem pieszo. Był piękny wieczór.
- Ktoś pana widział? - Christine, kiedy wróciłem do domu.
To było o 9:26. Wiem, ponieważ zaraz się wziąłem za majsterkowanie przy zegarku.
- Moja żona powie to panu. - Pańska żona kocha pana, prawda?
Bardzo. Jesteśmy sobie bardzo oddani.
Rozumie pan, że zeznanie oddanej żony niewiele znaczy?
Ludzie będą myśleli, że Christine dla mnie kłamie?
Wiadomo, panie Vole, że bliższa ciału koszula.
- Ach, Brogan-Moore, proszę wejść. - Jak to dobrze, że wyszedłeś ze szpitala.
Nie zostałem całkowicie ułaskawiony, jestem na zwolnieniu warunkowym. Znasz pana Mayhew?
To jego klient, pan Leonard Vole.
Morderca Emily French.
- Jak się pan miewa? - Źle, dziękuję.
Masa obciążających poszlak. Żadnego alibi. Gorący kasztan.
- Podrzucam go tobie. - Jestem zobowiązany.
Pańską linią obrony będzie brak motywu.
Zgodzicie się panowie, że zbrodnia namiętności nie wchodzi w rachubę?
Pozostaje morderstwo z chęci zysku.
Jeżeli pan Vole wykorzystywał panią French, dlaczego odcinać źródło zaopatrzenia?
Albo, jeżeli czekał na złote jajko, dlaczego zabijać kurę, zanim je zniosła?
Brak motywu, jakiegokolwiek motywu.
- Znajdujecie jakiś słaby punkt w tym rozumowaniu? - Nie, nie, brzmi dość rozsądnie.
Sprawa jest twoja. Zobaczysz, że pan Vole jest bardzo szczery.
Tak szczery, że przyznał, iż będziemy musieli zaskarżyć go,
aby dostać nasze wynagrodzenie.
Zabezpieczeniem będzie 80 tys. funtów pana Volta.
- Jakie 80 tys. funtów? - 80 tys., które zapisała panu pani French.
Zapisała mi?
Otworzyli dziś w banku sejf pani French i znaleźli jej testament.
- Gratulacje. - 80 tys. funtów!
A ja zamartwiałem się o kilka setek na ten głupi ubijacz.
Muszę zadzwonić do Christine.
Nie czyni to sytuacji łatwiejszą, prawda
- Nie, nie sądzę. - Teraz powiedzą, że miałem motyw.
Tak będzie. 80 tys. funtów stanowi niezły motyw.
Myślałem, że jest pan szalony, ale oni mnie teraz aresztują!
To nie jest nieprawdopodobne.
W rzeczy samej, to pewne. Właśnie wchodzą na górę.
Nic nie wiedziałem o jej testamencie. Nie miałem pojęcia, że zamierza zostawić mi pieniądze.
- Jeżeli nie wiedziałem, jak może to być motywem? - Z pewnością poruszymy to w sądzie.
- To nasz stary przyjaciel, inspektor Hearne. - Naczelny od zeszłego miesiąca.
Naczelny inspektor? Nieźle pana cenią w Scotland Yardzie.
Jest pan traktowany nadzwyczajnie.
- Tutaj, panie inspektorze. - Przepraszam, że przeszkadzam panom w kancelarii.
Wszystko w porządku. Nigdy nie kwestionuję działań policji.
- Tylko od czasu do czasu w sądzie. - Tak, nadal mam napady strachu.
Zna pan panów Mayhew i Brogan-Moore.
To jest Leonard Vole. Niech pan go lepiej przeszuka, może być uzbrojony w ubijacz.
- Czy pan nazywa się Leonard Vole? - Tak.
Mam nakaz aresztowania pana pod zarzutem zamordowania Emily French.
Mam obowiązek ostrzec pana, że wszystko co pan powie może być użyte przeciwko panu.
Cóż, jestem gotów. Muszę być skuty?
To nie będzie konieczne.
Nigdy wcześniej nie byłem aresztowany, nawet za spuszczenie psa ze smyczy,
- czy za wypicie piwa po godzinach. - To nie hańba być aresztowanym.
Królowie, premierzy, arcybiskupi, nawet adwokaci miewali procesy.
- Niech ktoś zadzwoni do mojej żony. - Zadzwonię, proszę się nie martwić.
Też pójdę dopilnować, aby oskarżenie odbyło się zgodnie z arkanami.
- Zatroszczycie się panowie, aby był dobrze traktowany? - Tak.
Może cygaro?
- Bardzo miło z pana strony. - Lepiej nie, można by to potraktować jako przekupstwo.
Musimy iść, panie Vole.
Jednego się nauczyłem: nie patrz nigdy na wystawę z damskimi kapeluszami.
Do widzenia, sir.
Sprawia miłe wrażenie, prawda?
- Tak, dość. Zrobiłeś mu test monoklowy? - Przeszedł go znakomicie.
Mam nadzieję, że poradzi sobie też w czasie procesu. To trudne, wiesz.
Oczywiście. Prokuratura wytoczy najcięższą artylerię.
Ty będziesz dysponował tylko pukawką: alibi dostarczonym przez jego żonę.
Czy to nie interesujące wyzwanie?
Bardziej bym lubił tę sprawę, gdyby była mniejszym wyzwaniem i mniej interesująca.
Panna Plimsoll wystosowała ultimatum. Za minutę w łóżku albo ona rezygnuje.
Wspaniale, wypłać jej pensję za miesiąc i zrzuć ze schodów.
Lepiej niech pan dba o siebie albo ja też zrezygnuję.
To szantaż. Ale masz rację.
Jak na pierwszy dzień, było dziś niezłe zamieszanie. Powinienem być w łóżku.
Skontaktuję się z panią Vole i każę się jej zjawić. Chcesz przy tym być?
Dziękuję, nie. Nie jestem w stanie wytrzymać egzaltowanych żon tonących w łzach.
Panno Plimsoll, kusząco pani wygląda, czekając jak kat na szubienicy.
Bierz mnie, jestem twój.
Jeśli chodzi o panią Vole, traktuj ją delikatnie,
zwłaszcza jak będziesz mówił o aresztowaniu.
Pamiętaj, że masz do czynienia z cudzoziemką,
skłonną do ataków histerii a nawet omdleń.
Lepiej przygotuj zawczasu sole trzeźwiące, paczkę chusteczek i łyczek brandy.
Nie sądzę, żeby były potrzebne.
Nigdy nie mdleję, ponieważ mogłabym niezdarnie upaść.
I nie używam soli trzeźwiących, ponieważ puchną przez nie oczy.
Jestem Christine Vole.
Dzień dobry. To jest pan Brogan-Moore.
- Ja nazywam się Wilfrid Robarts. - Dzień dobry.
Droga pani Vole, obawiam się, że mamy złą wiadomość dla pani.
- Proszę bez obaw, jestem dość opanowana. - Nie ma się jeszcze czym martwić.
Leonard został aresztowany i oskarżony o morderstwo. Prawda?
- Tak. - Wiedziałam, że tak będzie, mówiłam mu.
Cieszę się, że jest pani taka dzielna.
Niech pan nazywa to jak chce. Co dalej?
Obawiam się, że pani męża czeka proces.
- Mógłby pan wyjaśnić procedurę? - Pan Brogan-Moore będzie obrońcą.
- To nie pan będzie bronił Leonarda? - Niestety nie.
Moje zdrowie lub raczej jego brak, nie pozwala mi na to.
Wielka szkoda. Pan Mayhew opisał pana jako mistrza beznadziejnych przypadków.
Czy ten przypadek jest może zbyt beznadziejny?
Będę musiała poważnie porozmawiać z doktorem Harrisonem. Pana wypisanie było błędem.
Powinnam była wziąć pana do domu starców lub sanatorium.
Gdzieś daleko stąd, np. na Bermudy.
Proszę się zamknąć. Pani chce po prostu zobaczyć mnie w moich nieprzyzwoitych majtkach.
Chodźmy proszę, sir Wilfrid. Nie wolno panu o tym myśleć.
Musi się pan przygotować do snu.
Rozbierzmy się. Załóżmy to, górę i dół, a ja przygotuję łóżko.
Jak pan odpocznie, napijemy się filiżankę kakao.
A potem przejdziemy się po skwerze.
Wie pan, żal mi tego miłego pana Vole.
Nie tylko dlatego, że został aresztowany, ale ze względu na jego żonę. Musi być Niemką.
Oto co się zdarza, kiedy pozwalamy naszym chłopcom podróżować na drugą stronę kanału.
Rząd powinien wprowadzić embargo na zagraniczne żony.
Jak inaczej zagospodarować nasze nadwyżki, sir Wilfrid?
W porządku. Wskakujemy!
Sir Wilfrid?
Sir Wilfrid!
Niech pan wraca!
Oczywiście wiedziałam, że Leonard widuje się z panią French dość często.
Proszę kontynuować.
Wiedziałam, kiedy przyszedł z parą zielonych skarpetek zrobionych przez nią.
Nic w tym nadzwyczajnego. Jestem pewien, że sądowi wyda się to sympatyczne.
Leonard potrafi być bardzo ujmujący. Nienawidzi tego odcienia zieleni,
a skarpetki były dwa rozmiary za duże.
Ale nosił je mimo to, aby sprawić jej radość.
Leonard umie postępować z kobietami.
Mam nadzieję, że skład przysięgłych będzie wyłącznie kobiecy. Wyniosą go triumfalnie z sądu.
Zwykłe uniewinnienie wystarczy. Wie pani, że pani French zapisała mężowi pieniądze?
Tak, dużo pieniędzy.
Oczywiście małżonek nie wiedział wcześniej o tym zapisie?
Tak panu powiedział?
Nie sugeruje chyba pani nic innego?
O, nie, nie. Ja nic nie sugeruję.
Najwidoczniej zaczęła traktować pani męża jak syna lub ulubionego bratanka.
Myśli pan, że pani French traktowała Leonarda jak syna lub bratanka?
Tak myślę. Całkowicie jasny i zrozumiały związek.
Ale z was Anglików są hipokryci.
Przepraszam, Brogan-Moore.
- Mogę zadać pani pytanie? - Proszę bardzo, sir Wilfrid.
Rozumie pani, że cała obrona pani męża opiera się na jego i pani słowach?
- Rozumiem. - I że przysięgli będą odnosić się bardzo sceptycznie
do słów człowieka oskarżonego o morderstwo, potwierdzanych wyłącznie przez jego żonę?
- To również rozumiem. - W takim razie zadbajmy przynajmniej,
- aby oba zeznania nie były sprzeczne. - Ależ oczywiście.
Zakładam, że chce pani pomóc mężowi?
Oczywiście, że chcę pomóc Leonardowi. Chcę pomóc panu Brogan-Moorowi i panu.
Właśnie. Czy tak nie jest panu wygodniej?
Pani Vole, to bardzo ważne.
W dniu morderstwa pani mąż wrócił przed 9:30. Zgadza się?
Dokładnie. Czyż nie chce, abym tak właśnie powiedziała?
Czy to nie prawda?
Oczywiście.
Ale kiedy powiedziałam policji, chyba mi nie uwierzyli.
Może nie powiedziałam tego dobrze. Może z powodu mojego akcentu.
Droga pani Vole, w naszych sądach
akceptujemy nawet zeznania świadków, którzy mówią po bułgarsku,
ale muszą mieć tłumacza.
Akceptujemy zeznania głuchoniemych, którzy w ogóle nie mogą mówić,
o ile mówią prawdę.
Zdaje sobie pani sprawę, że przed sądem
- będzie pani zeznawała pod przysięgą? - Tak.
Leonard wrócił dokładnie o 9:26 i już nie wychodził.
Prawda, cała prawda i tylko prawda. Czy tak lepiej?
- Pani Vole, czy pani kocha męża? - Leonard myśli, że tak.
- Kocha pani? - Zeznaję już pod przysięgą?
Nie wiem w co pani gra, ale wie pani, że prawo brytyjskie,
nie dopuszcza zeznań obciążających współmałżonka?
To bardzo wygodne.
Mamy do czynienia ze zbrodnią.
Prokuratura będzie żądała kary śmierci dla pani męża.
On nie jest moim mężem.
Leonard i ja zawarliśmy formalnie związek małżeński,
ale ja mam męża mieszkającego gdzieś we wschodnich Niemczech.
- Powiedziała to pani Leonardowi? - Nie, to byłoby głupie.
Nie ożeniłby się ze mną. Musiałabym nadal wegetować w tych ruinach.
Ale ożenił się z panią i sprowadził tu.
Nie sądzi pani, że powinna być wdzięczna?
Wdzięczność może być nużąca na dłuższą metę.
Mąż bardzo panią kocha, prawda?
Leonard? Wielbi ziemię, po której stąpam.
A pani?
Pan chce wiedzieć za dużo.
Auf Wiedersehen, panowie.
Dziękujemy za przyjście, pani Vole. Pani wizyta uspokoiła nas.
Proszę się nie martwić, sir Wilfrid. Dam mu alibi i będę bardzo przekonywująca.
Będę miała łzy w oczach mówiąc: "Leonard wrócił dokładnie o 9:26."
Jest pani niezwykłą kobietą, pani Vole.
Jest pan zadowolony, mam nadzieję?
- Niech mnie, jeżeli jestem zadowolony! - Może troszeczkę soli trzeźwiących?
Tak kobieta coś knuje. Ale co?
Kiedy będzie zeznawać przed sądem, oskarżenie rozniesie ją błyskawicznie.
To będzie jak szarża lekkiej brygady.
Lub atak kamikadze. Mecz do jednej bramki.
I to do naszej.
Nie ma żadnego punktu obrony?
Prawdę mówiąc, nie.
Pozwolisz, że cię o coś spytam.
Czy wierzysz, że Leonard jest niewinny?
Tak?
Nie jestem pewien.
Przykro mi, Wilfrid. Oczywiście zrobię co w mojej mocy.
W porządku Brogan-Moore.
Przejmuję sprawę.
Zadzwoniłam do doktora Harrisona i poinformowałam go o pana szokującym zachowaniu.
- Poproszę o zapałki, panno Plimsoll. - Sir Wilfrid!
Słyszała mnie pani? Zapałki!
Panie Mayhew, sir Wilfrid. Powiedziano mi, że będą mnie panowie reprezentować. Jestem wdzięczny.
Dobiłem targu z lekarzami. Kiedy tylko skończymy, deportują mnie na Bermudy.
- Dziękuję. - Jest nadzieja, że obaj przeżyjemy.
- Proszę to ubrać. Potrzebujemy fotografię. - Dlaczego?
Nosił to pan tego wieczora.
Puścimy ją w obieg w nadziei, że ktoś widział pana w drodze do domu.
Proszę tu, naprzeciw ściany.
Chwileczkę, jeszcze jedno z profilu.
Czy jest nam rzeczywiście potrzebne? Moja żona wie, o której wtedy wróciłem.
Obiektywny świadek miałby większą wartość.
No tak, Christine jest emocjonalnie zaangażowana.
Negatywy wybiorę potem. Dziękuję.
Nie rozumiem, dlaczego nie przyszła mnie odwiedzić?
Czy jej nie pozwolono? Przecież minęły już 2 tygodnie.
Mayhew, podaj raport.
Rozmawialiście panowie z nią? Czy coś się stało?
Chciałbym przeczytać fragment zeznania Janet McKenzie, gosposi.
"Pan Vole pomagał pani French w jej finansach,"
"w szczególności przy zwrocie nadpłaconych podatków."
Tak było. Niektóre formularze są bardzo skomplikowane.
Sugeruje również, że mógł pan pomagać jej przy sporządzaniu nowego testamentu.
To nieprawda! Jeżeli Janet tak twierdzi, to kłamie.
Nigdy mnie nie lubiła, nie wiem dlaczego!
To oczywiste. Wdarł się pan ze swoim ubijaczem do jej wiktoriańskiego gospodarstwa.
Jeśli zaś chodzi o pańską ranę. Powiedział pan, że skaleczył się nożem?
Tak. Kroiłem chleb, kiedy nóż się ześlizgnął.
To było dwa dni później. Christine tam była i potwierdzi to w zeznaniu.
Czy ukrywa pan coś przede mną? Czy ona jest chora? Doznała szoku?
Biorąc wszystko pod uwagę, dobrze to zniosła. Być może była to jednak tylko maska.
Kobiety często przeżywają szok w podobnych sytuacjach.
Tak, to musi być dla niej trudne. Zawsze byliśmy razem,
- odkąd się tylko poznaliśmy. - Jak poznał pan swoją żonę, panie Vole?
W Niemczech w 1945 roku.
To zabawna historia. Kiedy ją zobaczyłem pierwszy raz, sufit się na mnie zapadł.
Stacjonowałem za Hamburgiem, w jednostce remontowej RAF-u.
Zainstalowałem właśnie prysznic na kwaterze oficerskiej i dostałem przepustkę na weekend.
Dalej!
Hej, Fraulein, pokaż nogi.
Oskubie cię i wyrzuci, cholerny marynarzyku!
- Dalej, pokaż nogi! - Chcemy nóg!
Pomóżcie kabarecistce wyskoczyć ze spodni!
W porządku, Fraulein. Jeśli nie chcesz ich pokazać, ja to zrobię.
Wszyscy na zewnątrz. Dalej, idziemy.
No dalej.
Weź go do drugiego samochodu.
My tu jeszcze wrócimy, kochanie!
Gesundheit.
- Czego szukasz? - Swojego akordeonu.
Pozwól, że ci pomogę.
- Chyba go znalazłem. - Nadepnij go ponownie, jeszcze dycha.
Bardzo mi przykro.
Lepiej jak już pójdziesz. Mieliśmy dość kłopotów.
Cóż, to twoja wina. Kostium na plakacie rozbudził w chłopakach nadzieję.
- A te spodnie były dla nich ciosem. - Kostium straciłam w czasie pierwszego nalotu.
W następnych straciłam suknie, a teraz zbombardowaliście moje spodnie.
Papierosy? Gumę?
Przypalasz mi nos.
- Przepraszam. - W porządku.
Co powiesz na filiżankę kawy? Mam puszkę.
Za ile?
Nie wiem. Nie znam kursu.
- Zależy czy jest świeża czy w proszku. - Rozpuszczalna.
Masz u siebie gorącą wodę?
- Czasami. - Zaryzykujmy. Gdzie mieszkasz?
W pobliżu.
Chodź.
Przepraszam, pokojówka ma wychodne.
Niezła nora, ale na swój sposób gemutlich.
Teraz nie jest źle. Wcześniej miałam współlokatorkę, tancerkę.
Miała szczęście, wyszła za Kanadyjczyka. Mieszka teraz w Toronto.
Ma Forda.
Rozgość się, piec wolno się nagrzewa.
W porządku, mam przepustkę na cały weekend.
Nie to krzesło. Podpiera belkę, a ta sufit.
Lepiej usiądź na łóżku polowym.
Polowym?
Jest coraz bardziej gemutlich. Masz męża?
- Dlaczego pytasz? - Cóż...
A, to. Nie, nie jestem zamężna.
Noszę ją w czasie pracy. Chroni mnie przed tymi wszystkimi facetami.
- Dziś się nie sprawdziła, prawda? - Nie, dziś było okropnie.
Ale jest coraz lepiej.
- Gdzie kawa? - A, kawa, jawohl!
Najlepsza brazylijska mieszanka. Tę samą markę pija marszałek Montgomery.
Czy ta cena jest w porządku?
Jak najbardziej.
Chciałabyś całą puszkę?
Tak.
- A jak tam twoje zapasy cukru? - Przydałoby się nieco.
Mleko?
Pewnie.
Mleko. Cukier.
Przyjemnie robić z tobą interesy.
Tak.
Mam również ciastka, jajka w proszku,
- bekon, marmoladę. - Nie wiem czy stać mnie na to.
Wymyślimy coś, jakiś system ratalny.
Bardzo przepraszam. Teraz nie masz sufitu.
- Może go naprawię, jestem w tym dobry. - Po co naprawiać, nie pada.
- Wszystko w porządku? - Chyba tak. Trochę boli mnie głowa.
Może mogę to naprawić.
Jestem w tym dobra.
Mam weekendową przepustkę i miesięczny żołd w kieszeni.
- A ona miała ślubną obrączkę. - Zgadza się.
Pobraliśmy się. Kiedy mnie zwolnili ze służby sprowadziłem ją tutaj.
Było wspaniale. Wynająłem małe mieszkanie przy Edgware Road.
Kiedy zobaczyła je po raz pierwszy, była tak szczęśliwa, że się rozpłakała.
Oczywiście. Miała dach nad głową i brytyjski paszport.
Nie wie pan, co do mnie czuje. Dowie się pan, kiedy będzie zeznawała.
Panie Vole, muszę powiedzieć panu, że nie powołam jej na świadka.
Nie? Dlaczego nie?
Jest obcokrajowcem nieznającym zawiłości naszego języka.
Oskarżenie z łatwością by ją załatwiło.
Słyszałem, że oskarżenie ma reprezentować pan Myers. Nie możemy ryzykować.
Oczywiście. Musimy już iść. Panna Plimsoll czeka w samochodzie z pigułkami
- i termosem chłodnego kakao. - Strażnik.
- Ale Christine musi zeznawać. - Panie Vole, musi mi pan zaufać.
Choćby dlatego, że jestem złośliwym, starym człowiekiem, który nie lubi przegrywać.
Życzmy sobie szczęścia.
Widzi pan, ja nie zniosę tego bez Christine. Potrzebuję jej. Bez niej jestem skończony.
Wzruszające jak liczy na swoją żonę, prawda?
Jak tonący człowiek chwytający się brzytwy.
Leonardzie Stephen Vole, jest pan oskarżony o zamordowanie
w dniu 14 października Emily Jane French.
Leonardzie Stephen Vole, czy przyznaje się pan do winy?
Jestem niewinny.
Panowie przysięgli,
obecny tu jest oskarżony o to, że w dniu 14 października
zamordował Emily Jane French.
Oskarżony nie przyznaje się do winy.
Po wysłuchaniu zeznań, do państwa będzie należała decyzja czy jest winny, czy nie.
Panowie przysięgli, zobowiązaliście się pod przysięgą
decydować wyłącznie na podstawie dowodów.
Musicie zapomnieć o wszystkim, poza tym, co zdarzy się w sądzie.
Panie Myers, proszę o wystąpienie w imieniu oskarżenia.
Wysoki Sądzie, panowie przysięgli.
W tym procesie, wraz z moim czcigodnym kolegą, panem Bartonem, będę reprezentował oskarżenie,
a moi czcigodni przyjaciele, pan Wilfrid Robarts i pan Brogan-Moore, obronę.
Mam nadzieję, że nie będziemy pozbawieni
jakże inspirującej obecności naszego czcigodnego kolegi pana Wilfrida?
Wysoki Sądzie, zapewniam mojego czcigodnego kolegę, że pan Wilfrid jest w budynku sądu.
Jest lekko niedysponowany, ale zaraz się zjawi.
Wysoki Sądzie, niech mi wolno będzie wyrazić ubolewanie z powodu
choćby lekkiej niedyspozycji sir Wilfrida.
Wolno panu, panie Myers. Wolno panu również rozpocząć mowę oskarżycielską.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Fakty w tej sprawie są proste i w znacznym stopniu bezdyskusyjne.
Dowiemy się jak oskarżony poznał panią Emily French, wiek 56 lat.
Jak uprzejmie, wręcz uczuciowo był traktowany.
Wieczorem 14 października, 9:30 a 10:00, pani French została zamordowana.
Zostaną przedstawione wyniki obdukcji mówiące,
że cios został zadany tępym, ciężkim przedmiotem.
Zdaniem oskarżenia cios ten został zadany przez oskarżonego, Leonarda Vole.
To nie prawda, nie zrobiłem tego!
Przedstawione zostanie zeznanie policji
oraz gosposi pani French, Janet McKenzie,
jak również ekspertyza medyczna i laboratoryjna
oraz zeznanie doradcy prawnego zmarłej, który spisał testament.
Powołuję na świadka inspektora Hearna z Departamentu Śledczego Scotland Yardu.
Inspektor Hearne.
- Inspektor Hearne. - Inspektor Hearne.
To na tle nerwowym. Zawsze tak się dzieje w pierwszym dniu procesu.
240 na 130. Nie powinno pana tu w ogóle być.
- Powinienem być w sądzie, rozpoczął się proces. - Proszę strzykawkę.
Proszę być grzecznym chłopcem, sir Wilfrid.
Powinna pani wiedzieć, że pochodzę z rycerskiej rodziny,
której korzenie sięgają Ryszarda Lwie Serce.
Musi pan codziennie dostawać zastrzyk z wapniem,
- i brać tabletki co godzinę. - Nastawię alarm w moim zegarku.
W razie najmniejszego bólu lub zadyszki, proszę włożyć tabletkę nitrogliceryny pod język.
A, zostawię panu...
Wystarczy, doktorze. Sędzia zażąda badania śliny.
Carter, termos z kakao zabiorę ze sobą.
- Pomaga mi przełknąć pigułki. - Pan pozwoli.
Mój czcigodny pacjent nie zamierza chyba zastąpić kakao brandy.
To kakao. Szkoda.
Gdyby pani nie była kobietą, pani Plimsoll, uderzyłbym panią.
Zajmij się tym, Carter.
Sir Wilfrid, w sądzie musi unikać pan nadmiernej ekscytacji.
Tak, tak, doktorze.
Proszę dbać o swój nastrój. Nie może panu skakać ciśnienie.
Dziękuję panu, doktorze. Z tymi pigułkami i kakao będę zupełnie bezpieczny.
Chodź, Carter.
Sądząc po temperaturze ciała i paru innych rzeczach,
śmierć nastąpiła między 9:30 a 10:00 wieczorem,
około 30 minut przed powrotem Janet McKenzie do domu i powiadomieniem nas.
Śmierć nastąpiła natychmiast. Spowodował ją jeden cios ciężkim, tępym przedmiotem.
Czy były jakieś ślady walki?
Nie, tylko jeden cios.
Czy świadczy to o tym, że morderca zaskoczył panią French?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Mój czcigodny kolega określa napastnika mianem "morderca".
Jeszcze nie ustaliliśmy, czy był on kobietą, czy mężczyzną.
Całkiem prawdopodobne, że była to morderczyni.
Panie Myers, sir Wilfrid dołączył do nas na czas, aby poruszyć ważny problem gramatyczny.
Proszę inaczej sformułować pytanie.
Tak, Wysoki Sądzie. Inspektorze, czy według pana
napastnik lub napastniczka, zaskoczył lub zaskoczyła panią French?
Wysoki Sądzie, to ja jestem zaskoczony,
że mój czcigodny kolega próbuje wydobyć od świadka opinię, a nie fakt.
Zgadza się. Będzie pan musiał zadać lepsze pytanie, panie Myers.
Wysoki Sądzie, wycofuję je zupełnie.
- Czy tak jest lepiej? - Dużo lepiej.
Cisza! Cisza!
Dobrze, panie inspektorze. Skoncentrujmy się na faktach.
Co zrobił pan po określeniu przyczyny i czasu morderstwa?
Przeszukaliśmy mieszkanie, zrobiliśmy zdjęcia i zdjęliśmy odciski palców.
- Jakie odciski pan znalazł? - Odciski pani French,
Janet McKenzie i inne, które później okazały się być odciskami pana Vole.
- Żadnych innych? - Żadnych innych.
Twierdzi pan, że wygląd pokoju mógł wskazywać na rabunek?
Tak, rzeczy były porozrzucane, a okno wybite.
Na podłodze było szkło, znaleziono je również na zewnątrz.
Szkło na zewnątrz przeczy włamaniu z tamtej strony.
Mówi pan, że komuś zależało, aby wyglądało, na włamanie od zewnątrz?
Wysoki Sądzie, sprzeciw. Mój czcigodny kolega wkłada słowa w usta świadka.
Jeżeli będzie się upierał, aby odpowiadać na własne pytania,
obecność świadka będzie chyba zbyteczna.
Oczywiście. Prawda, panie Myers?
Tak, Wysoki Sądzie.
Inspektorze, sprawdził pan, czy w domu zamordowanej niczego nie brakowało?
Według gosposi, niczego nie brakowało.
Czy może pan na podstawie własnych doświadczeń powiedzieć,
czy włamywacze lub włamywaczki opuszczają domy niczego nie zabierając?
Nie.
- Czy wyciągnął pan marynarkę, inspektorze? - Tak.
Czy to ta marynarka?
- Tak. - To dowód rzeczowy nr 1, Wysoki Sądzie.
Gdzie ją pan znalazł, inspektorze?
To marynarka znaleziona w mieszkaniu oskarżonego,
którą kazałem zbadać w laboratorium na obecność plam krwi.
- I znalazł pan jakieś? - Tak.
Choć starano się je wywabić.
Jakie badania przeprowadzono?
Po pierwsze: czy te plamy to ludzka krew,
po drugie: jakiej grupy.
I jaka to grupa?
Grupa "0".
Czy potem zbadał pan krew denatki?
- Tak. - Jakiej była grupy?
Tej samej. Grupy "0".
Dziękuję, inspektorze. Nie mam więcej pytań.
Powiedział pan, że jedynymi odciskami palców były odciski denatki,
Janet McKenzie i Leonarda Vole.
Czy według pana włamywacze pozostawiają zazwyczaj odciski palców,
- czy noszą rękawiczki? - Noszą rękawiczki.
Tak więc brak odcisków po włamaniu
- nie jest wielką niespodzianką? - Nie.
Czy możemy założyć, że włamywacz wtargnął do rzekomo pustego domu,
wpadł na panią French i uderzył ją,
a gdy zobaczył, że nie żyje, uciekł nie zabierając niczego?
Sądzę, Wysoki Sądzie, że rzeczą niemożliwą jest odgadnąć,
co działo się w głowie jakiegoś wyimaginowanego włamywacza.
W rękawiczkach lub bez.
Zostawmy nasze sądy, Sir Wilfridzie, i ograniczmy się do faktów.
Inspektorze, czy kiedy wypytywał pan oskarżonego na temat plam na marynarce,
nie pokazał on panu świeżej blizny na nadgarstku,
- mówiąc że skaleczył się przy krojeniu chleba? - Tak, tak powiedział.
I potwierdziła to jego żona?
- Tak, lecz potem... - Tak czy nie?
Czy żona oskarżonego pokazała panu nóż
i powiedziała, że mąż skaleczył nadgarstek podczas krojenia chleba?
- Tak. - Proszę obejrzeć ten nóż.
Proszę dotknąć palcem jego ostrze. Ostrożnie!
Czy zgodzi się pan, że jest ostre jak brzytwa?
- Tak. - Gdyby taki nóż ześlizgnął się, czy mógłby skaleczyć do krwi?
Tak, mógłby.
Zeznał pan, że plamy krwi na marynarce oskarżonego i krew denatki zostały zbadane
i okazały się być grupy "0".
- To prawda. - Jednak gdyby oskarżony miał krew tej samej grupy,
plamy na jego marynarce mogły być spowodowane równie dobrze wypadkiem w kuchni?
Tak jest.
Czy zbadał pan krew oskarżonego, inspektorze?
Nie.
Mam tutaj zaświadczenie,
że Leonard Stephen Vole jest dawcą krwi dla szpitala North London
i że jego krew jest grupy "0".
Dziękuję, inspektorze.
Inspektorze, przyjmując że rana nadgarstka spowodowana była nożem,
czy można w jakiś sposób wykazać czy był to wypadek,
czy też była zadana z premedytacją po morderstwie, aby wytłumaczyć plamy krwi?
- Ależ Wysoki Sądzie! - Cofam pytanie.
Dziękuję świadkowi.
- Proszę wezwać Janet McKenzie. - Janet McKenzie.
- Janet McKenzie.
Przysięgam...
mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę. Tak mi dopomóż Bóg.
Carter! Carter! Tabletka!
- Nazywa się pani Janet McKenzie? - Tak.
- Kiedy sprowadziła się pani do Londynu? - Przed wielu laty, 28 lat temu.
- Gdzie pani mieszka? - Po śmierci pani French, świeć panie nad jej duszą,
przeprowadziłam się do bratanicy przy Glenister Road 19.
Była pani towarzyszką i gosposią świętej pamięci pani Emily French?
Byłam jej gosposią! Nie mam dobrego zdania o towarzyszkach,
mimoz bojących się uczciwej pracy.
Miałem na myśli, że były panie w zażyłych stosunkach,
wykraczających poza zwykłe stosunki pani i służącej.
Tak. Byłam u niej 10 lat i opiekowałam się nią.
Znała mnie i ufała mi.
Wiele razy uchroniłam ją przed popełnieniem głupstw.
Proszę opowiedzieć swoimi słowami o wieczornych wydarzeniach 14 października.
Był piątek i miałam wychodne. Wybierałam się odwiedzić siostrzenicę przy Glenister Road.
5 minut drogi stąd, wyszłam o w pół do ósmej.
Obiecałam przynieść jej szablon sukni, która jej się podobała.
- Czy to jest konieczne? - Doskonałe pytanie.
Jednak pieniądze podatnika zostały już wydane,
więc korzystajmy z tego. Proszę kontynuować.
Kiedy przyszłam do siostrzenicy, stwierdziłam że nie wzięłam szablonu.
Po kolacji wróciłam do domu, bo to niedaleko.
W domu byłam o 9:25 i poszłam na górę do mojego pokoju.
Kiedy przechodziłam koło salonu, słyszałam oskarżonego, jak mówi do pani French.
To nie byłem ja! To nie był mój głos!
Rozmawiali i śmiali się.
Ale to nie moja sprawa, więc poszłam po szablon.
Ustalmy dokładnie czas.
Mówi pani, że wróciła o 9:25.
Tak. Szablon był na półce obok zegara, więc sprawdziłam godzinę.
- I była 9:25. - Proszę kontynuować.
Wróciłam do siostrzenicy. Była tak zachwycona szablonem...
Po prostu zachwycona. Zostałam do 11:40, potem pożegnałam się i wyszłam.
Weszłam do salonu, aby sprawdzić czy pani czegoś nie potrzebuje
przed pójściem do łóżka, a ona leżała martwa.
Wszystko było porozrzucane po pokoju.
Czy rzeczywiście myśli pani, że to było włamanie?
Wysoki Sądzie, protestuję!
Nie zezwalam na odpowiedź na to pytanie, panie Myers.
Pani McKenzie, czy wiedziała pani, że Leonard Vole był żonaty?
Nie. Pani też nie wiedziała.
- Janet! - Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Co pani French wiedziała lub nie jest zwykłym przypuszczeniem pani McKenzie.
Sformułuję zatem inaczej to pytanie. Była pani przekonana,
że pani French uważa Leonarda Vole za kawalera?
- Czy ma pani jakieś fakty na poparcie? - Książki, które zamawiała.
"Życie baronowej Burdett-Coutts" i książkę o Disraeli i jego żonie.
Obie są o kobietach, które poślubiły mężczyzn starszych od nich.
- Wiedziałam o czym myśli. - Obawiam się, że nie możemy tego uznać.
Dlaczego?
Panowie przysięgli, jest całkiem możliwe, że kobieta nie rozważająca
poślubienia młodego mężczyzny również będzie miała ochotę przeczytać "Życie Disraeliego".
Czy wiedziała pani o krokach pani French poczynionych w celu zadysponowania swoim majątkiem?
Unieważniła swój stary testament i kazała sporządzić nowy.
Słyszałam jak dzwoni do swojego prawnika, pana Stokesa.
Czy był on wtedy obecny? Mam na myśli oskarżonego.
Czy słyszała pani panią French i oskarżonego dyskutujących o tej sprawie?
Tak, powiedziała mu, że dostanie jej pieniądze,
ponieważ nie ma bliskich krewnych, ani nikogo, kto by znaczył dla niej tyle co on.
- Kiedy to miało miejsce? - 8 października.
Tydzień przed jej zamordowaniem.
Dziękuję, nie mam więcej pytań.
Jeszcze chwila, pani McKenzie.
Czy zechce pani...? Dziękuję.
Pani McKenzie, zeznała pani, że były dwa testamenty.
Czy według starego, unieważnionego testamentu,
nie miała pani otrzymać większości majątku pani French?
To prawda.
Natomiast jedynym beneficjentem nowego, nie licząc drobnej rocznej renty,
był oskarżony Leonard Vole?
Byłoby straszną niesprawiedliwością, gdyby tknął z tych pieniędzy choćby pensa.
Jest rzeczą całkowicie zrozumiałą, że jest pani wrogo nastawiona do oskarżonego.
Nie jestem wrogo nastawiona.
Jest leniwym, podstępnym łotrem, ale nie jestem wrogo nastawiona.
Sądzę, że wpływ na pani opinię ma fakt,
że jego przyjaźń z panią French kosztowała panią majątek.
- Nigdy go nie lubiłam. - Pani szczerość jest rozbrajająca.
Tak więc wieczorem 14 października
słyszała pani jak oskarżony i pani French rozmawiali ze sobą.
- O czym rozmawiali? - Nie słyszałam o czym mówią.
Znaczy się, słyszała pani tylko głosy?
- Szepty? - Śmiali się.
Skąd pani wie, że męski głos był głosem Leonarda Vole'a?
- Znam jego głos wystarczająco dobrze. - Drzwi były zamknięte, prawda?
- Tak, były. - A pani zaś śpieszyła się po szablon,
więc przypuszczalnie szybko przeszła obok drzwi.
Jednak jest pani pewna, że słyszała głos Leonarda Vole'a?
Byłam tam wystarczająco długo, aby słyszeć to, co słyszałam.
Na miły Bóg, nie sugeruje pani chyba, że podsłuchiwała?!
To on tam był. Któż inny mógł to być?
Znaczy się, chciała pani, aby to był on. Chodziło to pani po głowie.
Proszę mi powiedzieć, czy pani French oglądała telewizję wieczorami?
Tak, uwielbiała talk show i dobrą sztukę.
Czy to niemożliwe, że to co pani słyszała przechodząc,
w rzeczywistości było głosem z telewizora
oraz głosem śmiejących się mężczyzny i kobiety?
Tego wieczora grali w telewizji sztukę "Wyskok kochanka".
- To nie był telewizor. - A dlaczegóż by nie?
Ponieważ telewizor był przez cały tydzień w naprawie, dlatego.
Cisza! Cisza!
Dziwne. Jeszcze nie czas.
Jeżeli mój czcigodny kolega nie ma dalszych pytań, chciałbym...
Jeszcze nie skończyłem.
Jest pani ubezpieczona w kasie chorych?
Tak, jestem. Płacę cztery funty i sześć pensów tygodniowo.
To straszna suma dla pracującej kobiety.
Z pewnością wielu z nas zgodzi się z panią.
Pani McKenzie, czy to prawda, że ostatnio starała się pani o aparat słuchowy?
O co?
Protestuję przeciw sposobowi, w jaki zadano to pytanie!
Powtórzę pytanie, Wysoki Sądzie.
Pytałem normalnym głosem, słyszalnym dla każdego na sali,
czy nie starała się pani o aparat słuchowy?
Tak, starałam się.
- Dostała go pani? - Jeszcze nie.
Jednak twierdzi pani, że mijając dębowe drzwi grubości 4 cali,
słyszała pani głosy i jest gotowa przysiąc,
że mogła rozróżnić głos oskarżonego Leonarda Vole’a.
Czyj? Czyj?
Nie mam dalszych pytań.
O, może mógłby mi pan pomóc, Wysoki Sądzie.
Sześć miesięcy temu złożyłam podanie o aparat słuchowy i wciąż na niego czekam.
Droga pani McKenzie, zważywszy ile w dzisiejszych czasach opowiada się bzdur,
niewiele pani traci. Może pani odejść.
Proszę wezwać posterunkowego Jeffriesa.
- Posterunkowy Jeffries. - Posterunkowy Jeffries.
Przysięgam mówić prawdę,
całą prawdę i tylko prawdę. Tak mi dopomóż Bóg.
Panie Myers, czy to już ostatni pana świadek?
Nie, Wysoki Sądzie. Powołuję ostatniego świadka oskarżenia, Christine Helm.
- Christine Helm! - Christine Helm.
Christine.
Przysięgam, że będę mówić prawdę,
całą prawdę i tylko prawdę. Tak mi dopomóż Bóg.
Wysoki Sądzie, nie mam większych obiekcji
przeciwko powołaniu tego świadka, ale to żona oskarżonego.
Niech mój czcigodny kolega zwróci uwagę,
że wezwałem nie panią Vole, lecz panią Helm.
- W rzeczywistości nazywa się pani Christine Helm? - Tak. Christine Helm.
Żyje pani jako żona oskarżonego, Leonarda Vole'a?
- Tak. - Ale w rzeczywistości nie jest pani jego żoną?
Nie.
Wyszłam za niego, ale miałam już męża.
- On nadal żyje. - Christine, to nie prawda!
Oto dowód małżeństwa między świadkiem a oskarżonym.
Czy istnieje dowód na rzekome wcześniejsze małżeństwo?
Wysoki Sądzie, wcześniejsze małżeństwo jest dobrze udokumentowane.
Pani Helm, czy to dokument poświadczający małżeństwo pani i Otto Ludwiga Helm,
zawarte we Wrocławiu 18 kwietnia 1942 r.?
Tak, to dokument Urzędu Stanu Cywilnego.
Nie widzę powodu, aby świadek nie mógł zeznawać.
Czy jest pani gotowa zeznawać przeciwko człowiekowi, który występował jako pani mąż?
Tak.
Zeznała pani policji, że wieczora, którego zamordowano panią French,
Leonard Vole wyszedł z domu o 7:30, a wrócił 25 minut po 9.
Czy rzeczywiście wrócił 25 po 9?
Nie, wrócił 10 po 10.
Christine, co ty opowiadasz? To nie prawda. Wiesz, że to nie prawda!
Cisza!
Proszę o ciszę.
Pański obrońca wyjaśni panu, panie Vole, kiedy będzie pan
mógł wystąpić w swojej obronie.
Leonard Vole wrócił, jak pani mówi, dziesięć po dziesiątej.
- Co było potem? - Oddychał ciężko, był bardzo zdenerwowany.
Zrzucił płaszcz i sprawdzał rękawy.
Potem kazał mi wyprać mankiety.
- Była na nich krew. - Proszę dalej.
- Zapytałam: "Co zrobiłeś?" - Co odpowiedział oskarżony?
Powiedział: "Zabiłem ją."
Christine! Dlaczego kłamiesz? Dlaczego opowiadasz takie rzeczy?
- Straszna kobieta. - Jest zła, wiedziałam to cały czas.
Jeżeli obrona wyrazi życzenie, zrobię krótką przerwę,
aby oskarżony mógł odzyskać panowanie nad sobą.
Wysoki Sądzie, to bardzo uprzejme, lecz świadek może kontynuować.
Wszyscy jesteśmy zdumieni tą okropną historyjką.
Słuchanie jej na raty mogłoby okazać się nie do zniesienia.
- Proszę kontynuować, panie Myers. - Pani Helm,
kiedy oskarżony powiedział "zabiłem ją", wiedziała pani o kogo chodzi?
O kobietę, którą widywał tak często.
Pytana przez policję, powiedziała pani, że oskarżony wrócił o 9:25.
Tak, ponieważ Leonard prosił mnie o to.
Ale zmieniła pani zeznania. Dlaczego?
Nie mogę wciąż kłamać, by go chronić.
Powiedziałam policji to co chciał, ponieważ jestem mu wdzięczna.
Ożenił się ze mną i sprowadził do tego kraju.
Zrobiłam to, o co prosił, ponieważ byłam mu wdzięczna.
Nie z tego powodu, że był pani mężem i kochała go pani?
Nigdy go nie kochałam.
Więc to wdzięczność skłoniła panią do tego, aby dać mu alibi
- w zeznaniu przed policją? - Tak, dokładnie tak.
- Lecz teraz pani myśli, że to było złe. - Bo to morderstwo.
Ta kobieta była bezbronną, starą ofiarą,
a on robi ze mnie wspólnika zbrodni.
Nie mogę przysięgać w sądzie, że w chwili zbrodni był ze mną.
Nie mogę! Nie mogę!
Więc prawdą jest, że Leonard Vole wrócił tego wieczora o 10:10,
miał krew na rękawach płaszcza i powiedział do pani: "Zabiłem ją."?
To prawda.
Przysięga pani na Boga?
Tak, taka jest prawda.
Dziękuję.
Pani Vole czy pani Helm, jak pani chce, aby ją nazywać?
- Nieważne. - Nieważne?
W tym kraju skłonni jesteśmy bardziej poważnie traktować małżeństwo.
Kiedy poznała pani oskarżonego w Hamburgu,
- skłamała go pani co do swojego stanu cywilnego. - Chciałam wydostać się z Niemiec, więc...
Skłamała pani, prawda? Tak lub nie, proszę.
- Tak. - Dziękuję.
I aranżując małżeństwo, okłamała pani władze?
Nie powiedziałam im prawdy.
- Skłamała pani? - Tak.
I podczas ceremonii, przysięgając miłość i wierność swojemu mężowi,
- też pani kłamała? - Tak.
I kiedy policja wypytywała panią o tego nieszczęśnika,
sądzącego że jest żonaty i kochany,
- powiedziała pani... - Powiedziałam to, co chciał.
Powiedziała pani, że był z panią 20 po 9,
- a teraz mówi pani, że kłamała? - Tak, kłamałam!
I kiedy powiedziała pani, że skaleczył sobie nadgarstek, również kłamała?
- Tak! - A dzisiaj opowiedziała pani całkowicie nową historię.
Problem w tym, Frau Helm, czy kłamała pani wtedy, czy teraz,
i czy tak naprawdę nie jest pani nałogowym kłamcą?!
Carter, Carter! Drugą tabletkę, pod język.
Wysoki Sądzie, czy mój czcigodny kolega może zastraszać i obrażać świadka?
Panie Myers, oskarżonemu grozi kara śmierci,
zamierzam więc pozostawić obronie swobodę, oczywiście w granicach rozsądku.
Wysoki Sądzie, niech mi wolno będzie przypomnieć mojemu czcigodnemu koledze,
że jego świadek sam przyznał się do wielokrotnego krzywoprzysięstwa.
Dlatego jestem zdumiony, że Biblia nie wyślizgnęła jej się z rąk
podczas dzisiejszego zaprzysiężenia.
Wątpię czy dalsze przesłuchiwanie świadka ma jakikolwiek sens.
To wszystko, Frau Helm.
Pani Helm, zakładam, że zna pani znaczenie słowa "krzywoprzysięstwo"?
- Po niemiecku "meineid". - Tak. Meineid.
Oznacza to fałszywe zeznania pod przysięgą.
Czy jest pani wiadomo, pani Helm,
że za krzywoprzysięstwo w tym kraju grozi wieloletnie więzienie?
Tak, jest mi to wiadome.
Zważywszy na to, pytam raz jeszcze:
czy zeznała pani prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
Tak mi dopomóż Bóg.
Oskarżenie nie ma więcej pytań.
- Chce pani chusteczkę? - Tak, proszę.
To pierwszy mój proces o morderstwo. To straszne.
Cisza.
Panie Wilfridzie, czy jest pan gotów do obrony?
Wysoki Sądzie, panowie przysięgli,
oskarżenie z dużym znawstwem przedstawiło poszlaki
mocno obciążające oskarżonego.
Wśród świadków usłyszeliśmy naczelnego inspektora Hearne'a,
który jak zawsze złożył bezstronne zeznanie.
Przedstawił wam zgrabną teorię, jak popełniono zbrodnię.
Jednak czy to tylko teoria czy fakt, zadecydujecie sami.
Potem wysłuchaliście zeznań pani Janet McKenzie,
czcigodnej i oddanej gosposi, która doznała podwójnej straty.
Straciła po pierwsze swoją ukochaną chlebodawczynię,
a po drugie spadek o wartości 80 tys. funtów,
który sprawiedliwie jej się należał.
Nie będę dalej komentował jej zeznań
i poprzestanę na wyrażeniu głębokiego ubolewania
z powodu doznanych nieszczęść.
W końcu najbardziej obciążające dla oskarżonego zeznania,
wyczarowanego przez oskarżenie świadka,
niejakiej Christine Helm,
którą oskarżony sprowadził z jej zniszczonej ojczyzny
i dał jej w tym kraju miłość, nazwisko i ochronę.
Byłem przeciwny tym zeznaniom,
ponieważ żona nie może zeznawać przeciwko swojemu małżonkowi,
lecz jej małżeństwo okazało się być oszustwem.
Zeznania te muszą więc być dopuszczone i musicie państwo rozważyć ile są warte.
Tak wygląda sprawa przedstawiona przez oskarżenie. Teraz kolej na obronę.
Moglibyśmy przedstawić zeznania poświadczające prawy charakter oskarżonego,
jego nienaganną służbę frontową, brak kryminalnej przeszłości.
Jednak jedynym świadkiem, który może przedstawić tę zagadkę w nowym świetle,
jest on sam.
Panowie przysięgli, powołuję na świadka Stephena Vole'a.
Przysięgam mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę. Tak mi dopomóż Bóg.
- Nazywa się pan Leonard Stephen Vole? - Tak jest.
- Gdzie pan mieszka? - Przy Edgware Road 620.
Leonardzie Stephen Vole, czy wieczorem 14 października
zamordował pan Emily Jane French?
- Nie, jestem niewinny. - Dziękuję, to wszystko.
Czy rzeczywiście skończył pan przesłuchiwanie oskarżonego, sir Wilfrid?
Oskarżony przez trzy dni znosić musiał strach i wstrząsy.
Obrona jest zdania, że musi oszczędzać jego siły
na czekający go krzyżowy ogień pytań, przygotowywany przez mojego czcigodnego kolegę.
Nie jest to apel o pobłażliwość.
Jestem pewien, że oskarżony je zniesie,
niezależnie od tego, jak dociekliwe by one nie były.
Czy w czasie kiedy poznał pan panią French był pan zatrudniony?
- Nie. - Ile miał pan pieniędzy?
- Kilka funtów. - Czy kiedykolwiek dostał pan od niej pieniądze?
Nie.
- Czy miał pan na nie nadzieję? - Nie.
Czy wiedział pan, że zgodnie z testamentem odziedziczy pan 80 tys. funtów?
Nie, nie wiedziałem.
Panie Vole, kiedy odwiedzał pan panią French po raz ostatni,
miał pan na sobie trench i brązowy kapelusz?
- Tak miałem. - Czy to ten płaszcz i kapelusz?
Tak.
Wysoki Sądzie, obrona rozprowadzała tę fotografię,
bezskutecznie próbując znaleźć świadka,
który widział oskarżonego opuszczającego mieszanie pani French
lub powracającego do swojego w podanym przez siebie czasie.
Oczywiście próba ta spełzła na niczym.
Obrona będzie wszakże zadowolona dowiedziawszy się,
że w ostatniej chwili pojawił się świadek,
który widział oskarżonego w tym stroju.
Jaka szkoda, że nie działo się to w dzień morderstwa, lecz tydzień przed nim.
Czy nie odwiedzał pan 8 października po południu biura podróży przy Regent Street,
pytając o ceny i terminy wycieczek zagranicznych?
Załóżmy, że tak było? Nie jest to chyba karalne?
Ależ nie. Wielu ludzi podróżuje, kiedy tylko ich na to stać.
Lecz pan nie mógł sobie na to pozwolić, prawda?
Cóż, byłem spłukany, mówiłem już o tym.
A jednak wstąpił pan do tego biura z przyklejoną brunetką?
Przyklejoną brunetką, panie Myers?
Wysoki Sądzie, tak mi tę kobietę opisano.
Była w zażyłych stosunkach z oskarżonym i kleiła się do jego ramienia.
Przyznaje więc pan, że wypytywał się o luksusowe rejsy?
Jak chciał pan zapłacić za coś takiego?
- Nie wiem, po prostu... - Jeśli pan nie wie, może ja panu pomogę.
Tego samego dnia rano usłyszał pan, że pani French zmienia testament,
- i zapisuje panu większość pieniędzy. - Nieprawda!
A po południu zaczął pan snuć plany jak się jej pozbyć.
Nie, nic takiego!
Byłem w pubie i poznałem dziewczynę. Nie pamiętam nawet jej imienia.
Wypiliśmy drinka i wyszliśmy razem.
Przechodziliśmy obok wystawy i zobaczyłem
wspaniałe plakaty z błękitnym morzem i palmami.
Greckie wyspy, czy coś takiego. Weszliśmy i poprosiłem o broszurki.
Facet spojrzał na mnie dziwnie, ponieważ wygląd miałem nieco sfatygowany.
Wkurzyło mnie to, więc zacząłem pytać o najbardziej luksusowe imprezy,
wszystko w najlepszym gatunku. Ale to była tylko zabawa!
Zabawa? Wiedział pan, że za tydzień odziedziczy pan 80 tys. funtów!
Nie! To nie tak. Pofantazjowałem sobie trochę jak małe dziecko
i miałem z tego niezłą zabawę. Nie myślałem o zabijaniu nikogo ani o żadnym spadku.
Więc to tylko zbieg okoliczności, że pani French została zabita tydzień później?
Powiedziałem panu, że jej nie zabiłem!
Czy zna pan jakiś powód dla którego Christine Helm miałaby fałszywie zeznawać?
Nie, nie wiem dlaczego moja żona...
Nie wiem, dlaczego wciąż nazywam ją moją żoną. Musi kłamać lub być niespełna rozumu.
Wydaje się być niezwykle zdrowa i opanowana.
Czy jej szaleństwo to jedyna rzecz, jaka przychodzi panu do głowy?
Nie rozumiem tego.
Boże, co się stało? Co ją tak zmieniło?
Jestem pod wrażeniem, ale w tym sądzie zajmujemy się tylko faktami.
A faktem jest to, że jedynie pańskie słowo ma nam starczyć za dowód,
że opuścił pan dom pani French w rzeczonym czasie,
że wrócił pan do domu 25 po 9 i nie wychodził ponownie!
Ktoś musiał mnie widzieć na ulicy lub kiedy wchodziłem do domu!
Tak mogłoby się wydawać, lecz jedyna osoba, która widziała pana wracającego do domu
twierdzi, że było to 10 po 10 i że miał pan krew na rękach.
- Skaleczyłem nadgarstek! - Skaleczył go pan z premedytacją!
Nie! Nic nie zrobiłem,
lecz pan sprawia, że wszystko ma taki wydźwięk. Sam tak to odbieram.
Przyszedł pan do domu 10 po 10!
Nie! Musi mi pan uwierzyć!
Zabił pan Emily French!
Nie! Nie zrobiłem tego!
Nie zabiłem jej! Nigdy nikogo nie zabiłem!
Boże, to chyba zły sen. Jakaś straszna zmora.
Dobry wieczór, sir Wilfrid. Jak dziś poszło?
O, sir Wilfrid.
Jestem z firmy Hawks and Hill. Przyniosłem panu bermudy do przymiarki.
Co?
- Najlepiej jak pan się z tym prześpi. - Tkwię w środku procesu o morderstwo.
Skończy się po południu, a pociąg odchodzi dopiero o 9:40.
Już pani to wydedukuje. Zna pani moje kształty, bo nakłuwała je dostatecznie często.
Na górę. Potrzebna panu ciepła kąpiel i zastrzyk z wapnem.
No i jest jeszcze sporo do spakowania.
To śmieszne rezerwować statek. Przysięgli mogą obradować dniami.
Obawiam się, że nie w tym przypadku. Wszystko jest zbyt oczywiste.
Obserwowałem Frau Helm jak zeznawała. Nie polubili jej.
Nie, ale uwierzyli. Lubią Leonarda Vole'a ale mu nie wierzą.
Ta historia z biurem podróży też mu się nie przysłużyła. Cygaro?
Nie.
- Wilfrid, myślisz że kłamała? - Cóż, a ty nie?
Nie jestem pewien.
Ja jestem, kłamała. Niezależnie czy nazwać to "meineid" czy krzywoprzysięstwo, kłamała.
Nie wiadomo tylko dlaczego. W co gra? Do czego zmierza?
Mam nadzieję, że w przemówieniu końcowym nie zaangażuje się pan zbyt emocjonalnie.
- Musi pan myśleć o swoim zdrowiu. - Ma rację.
Chcę, żebyś się oszczędzał. To nie jest pana ostatnia sprawa.
Jest ostatnia, ale dopóki się nie skończyła wciąż jestem adwokatem.
Stawką jest życie mojego klienta. Tylko to się liczy.
Ma prawo oczekiwać, że dam z siebie wszystko.
Jeśli nie będę mógł wstać, by wygłosić końcowe przemówienie, wygłoszę je na siedząco.
Jeśli stracę oddech, wezmę tabletkę albo dwie. A może wszystkie wraz z opakowaniem.
- Tak? - Czy to mieszkanie pana Wilfrida Robarta?
- Tak. - Chciałabym porozmawiać z tym starym pierdołą.
- Przepraszam, kto mówi? - Nieważne. Chciałam z nim rozmawiać.
Obawiam się, że to niemożliwe. Jakiego rodzaju ma pani interes?
Niezły interes. Mam coś do sprzedania.
Ależ proszę pani!
Proszę mi wierzyć, że na pewno zechce to kupić.
- To ma coś wspólnego z Leonardem Vole. - Leonardem Vole?
Chodzi o tę Niemkę.
Mam coś na nią i mogę to sprzedać.
Mówi Wilfrid Robarts. O co chodzi?
Cześć, złotko.
Co ma pani do powiedzenia o pani Vole?
Nie tylko do powiedzenia. Mam to czarno na białym.
- Co pani ma? - Posłuchaj uważnie, złotko.
Jestem w bufecie na stacji Euston, na drugim końcu baru.
Będę tu przez 30 minut, do odjazdu mojego pociągu.
Jak chcesz materiały na tę niemiecką ździrę, pofatyguj się tu.
Jakie materiały? Co o niej wiesz?
Wolnego, nie przez telefon.
Najlepiej jak tu przyjedziesz z kupą pieniędzy.
Chwileczkę! Halo, halo?
To bzdury. Jakieś pijackie wygłupy. Zawsze tak jest w procesach o morderstwo.
Postawiła mi ultimatum, stacja Euston za 30 minut. Ma coś na panią Vole.
Bzdury.
Jestem za stary i zbyt schorowany na szukanie wiatru w polu.
- Chodź, Mayhew. - Dokąd, sir Wilfrid?
Na stację Euston, a dokąd?
Teraz?
Zaraz.
Cygaro!
Sir Wilfrid, dokąd pan idzie?
Pańska kąpiel, masaże, obiad i zastrzyk!
Dziękuję, pani Plimsoll.
- Pan nie jest sir Wilfridem, prawda? - Jestem.
Nie poznałam pana bez peruki. Pięknie wyglądacie w tych perukach.
Dwóch? Nie rozmawiam z dwoma.
To pan Mayhew, doradca Leonarda Vole'a.
- W takim razie w porządku. - A pani jak się nazywa?
Nieważne. Gdybym podała nazwisko, mogłoby być nieprawdziwe, prawda?
Napijcie się, chłopcy. Dwie whisky dla mnie, przyjaciele.
Jakie to informacje ma pani dla nas?
Rozumie pani, że jest zobowiązana zeznać wszystko co wie?
- Przestań. Przywiozłeś pieniądze? - Co takiego pani ma?
Listy. Listy, które napisała niemiecka żona. To właśnie mam.
- Listy napisane do oskarżonego? - Do oskarżonego? Nie rozśmieszaj mnie.
Biedaczysko nieźle został przez nią nabrany. Wszystkie te listy tego dowodzą.
Gdybyśmy mogli je zobaczyć, moglibyśmy powiedzieć czy są ważne.
No tak, nie liczę na...
Jak mówiłam, nie liczę, że kupicie je bez sprawdzenia.
Jeżeli dzięki nim chłopak się wywinie dostanę 100 funtów, w porządku?
Jeżeli listy zawierają informacje przydatne obronie, zapłacę 10 funtów.
Co? 10 wszawych funtów za takie listy?
Wyjmij ten kawałek szkiełka z oka. Dobranoc.
Jeżeli pomogą udowodnić niewinność mojego klienta,
20 funtów będzie wystarczającą rekompensatą za pani trudy.
50 i umowa stoi. Oczywiście, jeżeli będziecie z nich zadowoleni.
- 40 funtów. - A niech tam, w porządku.
Weź je. Jest ich niezła kupa.
Skąd mamy wiedzieć, że są od pani Vole?
Z pewnością sama je napisała. To jasne.
Mam nadzieję, że załatwią ją na dobre.
Mam notatkę od pani Vole. Wygląda, że to jej pismo.
Boże, popatrz na to.
Niezłe, prawda?
- Jest jeszcze lepszy. - Jak je pani zdobyła?
Czy to ważne? Byle tylko dostała to, na co zasługuje?
Co pani ma przeciwko niej?
Pokażę ci coś, o czym będziesz śnił.
Chcesz mnie pocałować, złotko?
- Nie liczyłam na to. - Czy zrobiła to pani Christine Vole?
Nie ona, facet z którym chodziłam. Był trochę młodszy ode mnie, ale kochałam go.
Potem zjawiła się ona. Zaczęli widywać się po kryjomu i pewnego dnia zniknął.
Znalazłam ich razem. Powiedziałam jej, co o niej myślę, a on pociął mi twarz.
- Czy zgłosiła to pani policji? - Kto, ja? Nie.
To nie była jego wina. To ona mi go ukradła i obróciła przeciwko mnie.
Ale czekałam na chwilę, kiedy będę mogła jej za to zapłacić i ona nadeszła.
Bardzo mi przykro, naprawdę. Dołożymy jeszcze 5 funtów za listy.
Ukrywacie coś przede mną? Wiedziałam, że byłam dla niej łagodna.
Zemsta z zimną krwią. Przeczytaj ten.
Niewiarygodne.
Musimy poznać nazwisko człowieka, do którego były adresowane. Pani...
Pani...
Gdzie ona jest?
Pewnie w pociągu. Nie chce, aby pocięto jej drugi policzek. Nie winię jej za to.
Może jeszcze jeden?
Dobry pomysł.
Cisza!
Proszę wstać.
Proszę wstać, Sąd idzie.
Strony rozprawy przed Sądem Jej Królewskiej Mości,
proszone są o zajęcie miejsc. Boże chroń królową.
Ponieważ obrona przesłuchała wszystkich świadków, oprócz jednego - oskarżonego,
ma prawo być wysłuchana jako ostatnia.
Panie Myers, jeżeli jest pan gotów, prosimy o mowę końcową oskarżenia.
Wysoki Sądzie, panowie przysięgli. Będę się streszczał,
ponieważ sądzę, że wina oskarżonego została dowiedziona w sposób tak dobitny,
że wyrok skazujący jest jedynym możliwym.
Krótko podsumuję fakty.
Lepiej niech pan zacznie od nowa, panie Myers.
To znaczy, jeżeli sir Wilfrid jest w ogóle zainteresowany procesem.
Jestem, Wysoki Sądzie. Jednak mowa ta jest przedwczesna.
Proszę o możliwość ponownego przesłuchania świadka.
Bardzo stanowczo protestuję.
Wpadły mi w ręce zdumiewające dowody.
Propozycja mojego kolegi jest bez precedensu.
Przewidywałem taką reakcję i mogę przytoczyć wystarczającą liczbę precedensów.
Sprawa Korona vs Stillman, opisana w Spisie Apelacji Kryminalnych z 1926 r.,
na stronie 463.
Dalej, Korona vs Porter w tomie 1 Rejestru Spraw Sądu Najwyższego,
rok 1942 strona 153.
I w końcu sprawa Korona vs Sullivan,
w której to kwestia ta została podniesiona. Wysoki Sąd zapewne przypomina sobie,
ponieważ reprezentował tam oskarżenie.
Naprawdę? A tak przed sędzią Swindonem.
Cóż to za nowe dowody, sir Wilfridzie?
Listy, Wysoki Sądzie.
Listy autorstwa Christine Helm.
Wysoki Sądzie, oskarżenie podtrzymuje sprzeciw.
O ile pamiętam, podobny sprzeciw Wysokiego Sądu
w sprawie Korona vs Sullivan, został przyjęty.
Pańska pamięć nagle przestała panu służyć, panie Myers.
Mój sprzeciw został oddalony przez sędziego Swindona.
Tak samo jak teraz pański przeze mnie.
Proszę wezwać Christine Helm.
Christine Helm.
- Christine Helm. - Christine Helm.
Jeżeli wciąż masz wątpliwości co do pana Vole, możemy się założyć o paczkę cygar.
Pani Helm, wie pani że nadal zeznaje pod przysięgą?
Tak.
- Zna pani mężczyznę o imieniu Max? - Nie wiem, co pan ma na myśl?
To proste pytanie. Czy zna pani człowieka o imieniu Max?
Max? Na pewno nie.
To dość pospolite imię, a pani nigdy nie znała nikogo o imieniu Max?
Może w Niemczech, ale bardzo dawno temu.
Nie wymagam, aby sięgała pani tak daleko wstecz.
Tylko kilka tygodni, do... 20 października.
- Co pan tam ma? - List.
Sugeruję, że 20 października napisała pani list.
Nie wiem, o czym pan mówi.
- List zaadresowany do Maxa. - Nic podobnego.
Był tylko jednym z serii listów napisanych do tego samego Maxa.
Kłamstwa! To wszystko kłamstwa!
Zdaje się, że jest pani w dość zażyłych stosunkach z tym człowiekiem.
Jak pan śmie? To nieprawda!
Nie obchodzi mnie wymowa całej tej korespondencji, wystarczy jeden list.
"Kochany Maxie, zdarzyło się coś niezwykłego."
"Sądzę, że wszystkie nasze trudności dobiegają końca."
Nie będę tu stała, aby wysłuchiwać steku kłamstw!
Ten list to oszustwo. Nie jest nawet napisany na moim papierze listowym!
- Nie? - Nie!
Używam małego, błękitnego z inicjałami.
Takiego?
To rachunek od mojego krawca za niezwykle twarzowe bermudy.
Lis Wilfrid! Tak go nazywamy i jest nim naprawdę.
Pani Helm, była pani uprzejma rozpoznać swój papier listowy.
Teraz, jeśli pani chce, damy do ekspertyzy pani pismo.
Niech cię!
- Niech cię! - Zostaw ją w spokoju!
- Niech cię! - Pani Helm!
Zostawcie mnie! Dajcie mi wyjść!
- Pani Helm! - Zostawcie mnie!
Woźny, proszę podać świadkowi krzesło.
Sir Wilfridzie, proszę przeczytać sądowi ten list.
"Kochany Maxie, zdarzyła się rzecz niezwykła."
"Nasze kłopoty mogą się wkrótce skończyć."
"Leonard jest podejrzany o zamordowanie kobiety, o której tobie opowiadałam."
"Tylko ja mogę mu dać alibi."
"Przypuśćmy, że zeznam że nie było go w domu w czasie morderstwa,"
"że wrócił z krwią na rękawach,"
"a nawet, że przyznał mi się do jej zamordowania?"
"Dziwne, zawsze mi mówił, że nigdy nie pozwoli mi odejść."
"Ale teraz, jeśli wszystko się uda, on mnie opuści,"
"ponieważ wezmą mi go na zawsze,"
"będę wolna i cała twoja, mój ukochany."
"Odliczam dzielące nas godziny. Christine."
Pani Helm? Zechce wrócić pani na miejsce świadka?
Pytam ponownie, czy napisała pani ten list?
Christine, powiedz że go nie napisałaś. Wiem, że nie zrobiłaś tego.
Proszę odpowiedzieć na pytanie. Napisała pani ten list?
Zanim pani odpowie,
ostrzegam panią, że prawo w naszym kraju surowo karze za krzywoprzysięstwo.
Jeżeli już raz je pani popełniła przed tym sądem,
radzę pani nie pogarszać sytuacji.
Jeśli jednak nie napisała go pani, proszę to teraz powiedzieć.
Napisałam go.
Wysoki Sądzie, obrona kończy przesłuchanie.
Wciąż zadaję sobie pytanie co jest w gorszym stanie: pańska głowa czy tętnice?
Proszę nie kusić losu, jest pan spóźniony.
Jesteśmy już spakowani. Mam nadzieję, że rozprawa nie zajmie całego popołudnia.
Poddaję się.
- Gratulacje, oto twoje cygara. - Jeszcze nie teraz.
Ale przecież jest już po wszystkim.
- Coś nie tak? - Poszło zbyt gładko i zbyt schematycznie. To mnie gnębi.
- Przysięgli wrócili. - Nie boisz się o werdykt?
Nie ich opinia mnie niepokoi, ale moja.
Chodź.
Gdzie moja peruka?
Oskarżony, proszę wstać.
Panowie przysięgli, czy ustaliście werdykt?
Tak.
Czy oskarżony Leonard Stephen Vole jest winny zamordowania Emily Jane French?
Niewinny, Wysoki Sądzie.
Cisza!
Leonardzie Stephen Vole, został pan uniewinniony od zarzutu
zamordowania Emily Jane French
Jest pan wolny.
Proszę o opuszczenie sali sądu.
Dziękuję. Tak, porozmawiamy później. Dziękuję, panie Mayhew.
Dziękuję, panie Brogan-Moore. Carter.
Dziękuję za wszystko, sir Wilfridzie. Był pan wspaniały.
- Powiedzmy, że wszyscy mieliśmy trochę szczęścia. - Tak.
Mam pana rzeczy. Proszę podpisać pokwitowanie
i będziemy mogli pana zwolnić, panie Vole.
"Panie Vole". Nie mówili do mnie "pan", kiedy mnie oskarżyli.
- Pójdę z panem, mam pana płaszcz i kapelusz. - Chodźmy zanim zmienią zdanie!
Wesoły, prawda? A przed godziną miał stryczek na szyi
i skórkę od banana pod stopami.
Powinieneś być bardzo dumny, Wilfrid. Chyba jesteś?
Jeszcze nie. Uniknęliśmy stryczka, lecz ktoś wciąż pod stopami ma skórkę.
- Wszystko co powiedziałaś to kłamstwo! - Powinni ciebie zamknąć! Kłamca!
Niech pani tu poczeka, aż pozbędziemy się tłumu.
Dziękuję.
Gotów, sir? Pani Plimsoll będzie czekała.
Skończę resztę kakao, póki nie jestem w jej jurysdykcji.
Mogę was przeprosić, Brogan-Moore, Carter? Dziękuję.
Nie przypuszczałam, że Brytyjczycy mogą być tak emocjonalni, zwłaszcza publicznie.
- Przepraszam za moich rodaków. - W porządku.
Nie mam nic przeciwko wyzywaniu mnie, popychaniu ani nawet kopaniu po kostkach,
ale mam oczko w moich ostatnich pończochach.
Na wypadek gdyby pani nie znała przepisów więziennych: żadnych jedwabnych pończoch.
Więziennych? Pójdę do więzienia?
Z pewnością zostanie pani oskarżona o krzywoprzysięstwo i skazana.
Ale chyba nie na dożywocie?
Gdybym wystąpił w imieniu oskarżenia, to na dożywocie.
Gardzi pan mną? Tak jak ci ludzie na zewnątrz.
Jaka ja jestem podła, jak błyskotliwie mnie pan rozszyfrował
i ocalił Leonardowi życie. Wielki sir Wilfrid Robarts znów triumfuje.
No więc coś panu powiem. Nie dokonał pan tego sam. Miał pan pomoc.
Co pani sugeruje?
Nie sugeruję niczego. Leonard jest wolny, udało nam się.
Nam?
Pamięta pan, kiedy pan powiedział, że żaden sąd nie da wiary kochającej żonie,
jak bardzo by się nie zaklinała, że jest niewinny? Podsunęło mi to pewną myśl.
Jaką?
Żeby być nie świadkiem obrony, lecz oskarżenia.
Będę przysięgała, że jest winny, a pan zdemaskuje mnie jako kłamcę.
Tylko wtedy uwierzą w jego niewinność.
Teraz zna pan prawdę, sir Wilfrid.
Pokażę coś, o czy będziesz śnił.
Chcesz mnie pocałować, złotko?
Podejrzewałem coś, lecz nie to.
- Nigdy w życiu! - Dziękuję za komplement.
Wiele czasu minęło od moich występów i nigdy nie grałam tak ważnej roli.
Wszystkie te błękitne listy!
Godziny zajęło mi wymyślenie Maxa. Nigdy nie istniał.
Nigdy nie było nikogo prócz Leonarda.
Moja droga, nie mogła mi pani zaufać,
współpracować ze mną szczerze i honorowo? Wygralibyśmy.
Nie mogłam ryzykować. Myślał pan, że jest niewinny.
A pani, jak rozumiem, wiedziała to.
Nie, sir Wilfridzie, pan nic nie rozumie.
Wiedziałam, że jest winny.
To niemożliwe! Nie!
Proszę mnie posłuchać raz i na zawsze.
Wrócił po 10, miał krew na rękawach.
Powiedział, że zamordował tę kobietę i tylko ja mogę go uratować. Błagał.
I uratowała pani mordercę?
Pan wciąż nic nie rozumie.
Ja go kocham.
Mówiłem panu, że jest aktorką i to dobrą.
Leonardzie!
Wiedziałem, że coś zrobi, ale nie wiedziałem co i jak.
Leonardzie, Leonardzie.
- Wystrychnęła pana na dudka, prawda? - To pan to zrobił.
Spokojnie, spokojnie. Obaj uszliśmy z życiem i niech tak pozostanie.
- Gdzie są pana pigułki? - Zakpił pan z angielskiego prawa.
Wyciągnął mnie pan z tego i nie mogę być ponownie sądzony za tą samą sprawę.
- Tak stanowi angielskie prawo, prawda? - Nie możecie go tknąć, nikt nie może.
Ręka sprawiedliwości jest wolna, ale w końcu dopada winnych. Zapłaci pan za to.
Ten koniec jest bardzo daleko. Wolałbym zapłacić jak najszybciej, gotówką.
Powiedzmy podwójna stawka? Po zrealizowaniu testamentu będzie dużo pieniędzy.
Nie jestem skąpcem. Chcę, żeby każdy coś z tego miał.
Pani Janet McKenzie załatwimy nowy aparat słuchowy.
A panu załatwimy takie coś, nowe. Z 18-karatowego złota, jeśli takie robią.
A kiedy będą cię sądzić za krzywoprzysięstwo, na obronę wydamy 5 tys. funtów.
Nie dbam o to. Chcę tylko żebyśmy byli razem. Nie wiesz co przeszłam,
zeznając jako świadek i mówiąc tobie prosto w twarz, że cię nie kocham.
Co się dzieje, Leonardzie?
Bagaż jest w samochodzie i mamy tylko 20 minut na złapanie pociągu do portu.
To młoda, śliczna dama, którą spotkałem w czasie procesu.
Len!
Len...
Len, próbowali nas rozłączyć. Prawie oszalałam.
Leonardzie, kim jest ta dziewczyna?
Nie ta dziewczyna, tylko jego dziewczyna.
Powiedz jej, Len.
Leonardzie, czy to ta dziewczyna, z którą byłeś w biurze podróży?
Dziewczyna, o której mówiłeś, że jej prawie nie znasz?
Tak, to ja. Wiem wszystko o tobie. Nie jesteś jego żoną.
Nigdy nie byłaś. Jesteś od niego wiele starsza. Od miesięcy jesteśmy razem
i wybieramy się w rejs, tak jak powiedzieli w sądzie. Powiedz jej, Len.
- Tak, Len, powiedz mi to sam. - W porządku, Diana. Chodźmy.
Nie możesz, po tym co dla ciebie zrobiłam. Nie pozwolę ci.
Uratowałem ci życie wydostając cię z Niemiec.
Ty wyciągnęłaś mnie teraz, więc jesteśmy kwita. To koniec.
Nie, Leonardzie! Nie zostawiaj mnie!
Opanuj się. Staniesz przed sądem za krzywoprzysięstwo.
Nie pogarszaj swojej sytuacji, bo zostaniesz oskarżona o współudział,
a wiesz co to znaczy.
Nie obchodzi mnie to. Niech mnie sądzą za krzywoprzysięstwo, współudział...
- Gotów? - Może lepiej...
Niech mnie sądzą za...
- Wezwijcie lekarza. - Za późno, lekarz nic nie pomoże.
- Co się stało? - Zabiła go.
Zabiła?
Wykonała wyrok.
Carter, co zrobiłeś z bagażem?
Wysłałem go na stację i złapałem taksówkę, czeka.
- Niesamowita kobieta. - Raczej nie złapiemy już pociągu.
Lepiej sprowadź bagaż z powrotem i odeślij taksówkę.
Nie jedziemy jeszcze?
Dziękuję, panno Plimsoll.
Sprowadź Brogan-Moore'a do mnie, Mayhew również.
Będziemy reprezentować obronę w procesie Christine Vole.
Sir Wilfridzie?
Zapomniał pan o swojej brandy.
Tłumaczenie: Reick (reick@wp.pl) Korekta: FILioza
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl